Suso DE Toro – blog?

Unha formiga pasa pola pantalla adiante, dá unha volta ao redor do epígrafe «Fin de partida» deste blog e volta polo lado da pantalla por onde veu. Que me quere dicir? Quéreme dicir algo? Que vaia acabando?
(Hoxe vexo que as formigas saen de dentro do teclado, como se tivesen feito alí un formigueiro. Teño dúbidas de se os apuntamentos no blog escríboos eu ou elas. Supoño que aínda son eu)

Arquivado en : FIN DE PARTIDA por susodetoro

Andaba eu onte amolado porque, unha outra vez máis, outro columnista do ABC, ou de La Razón ou da Cope mandábame un lapote sen que viñese a conto. O César Alonso de los Ríos (teño remorsos ou vergoña por ter sido comunista cando individuos así tamén o foron): «Luego había que hacer la «batalla cultural» -que diría Suso de Toro- en contra de la Iglesia y la Unidad (sic)».
Andaba eu amolado pensando nos sectarios madrileños e aínda non sabía que habería quen quixese convocar na Galiza un boicot aos meus libros: visibilizan o que estaba oculto.
Non empurrar, xa marchaba.

Arquivado en : FIN DE PARTIDA por susodetoro

Non hai como ser querido no teu país. Reproduzo unhas frases cheas de cariño e respecto dun blog:
«Este escritor que so ten duas obras que se poidan mirar dende a curiosidade, Polaroid, e Tic tac, que non pasan dun mero experimentalismo, producindo todo o demais en serie B e C. como a última, que so escribe dende a obviedade, o sentido común, e o tópico. Conta cos favores de todo o españolismo en galicia e en todo o estado.
Esta figura emerxe porque a industria cultural española así o quixo, a industria cultural española e as súas sucursais ne Galiza. E elevaranno moito mais, como prototipo do galego razoabel, como tipo que opoñer a outros escritores, para pasarlle o ferro a outros escritores.
Ninguén é inocente Suso de Toro tampouco, nin Fernando Blanco, nin todos eses criticos que crearon este Frankestein cutre e sen xenio.
E en toda esta moda relativista, ainda quedamos algúns que combatimos, somos a vella guaridia da UPG.
E axusticiamos traidores
identificicamos enemigos
e lanzamos pasquíns para o publico, como este.
GALIZA CEIBE LITERATURA DE BOA CALIDÁ!
ABAIXO OS IMPOSTORES!
SUSO DE TORO, VENDIDO A ESPAÑA!
MAL ESCRITOR!»

E veñen con estas agora, se o boicot xa mo fixeron todos eses anos.

A pregunta non é por que deixo de ser escritor, a pregunta é como carallo me tiven tanto tempo.

Arquivado en : FIN DE PARTIDA por susodetoro

Estas formigas. Non só non marchan, xa son donas do lugar, un afíxose a que dean voltas pola mesa, polo teclado mirando de que os dedos non as esmaguen. Aquí non hai restos de comida, nada que comer, e elas seguen. Que comerán? Por que rondan o teclado? Len o que eu escribo?
Comen palabras? Letras?
E serán logo espías? (Daquela, para quen traballan?)

Arquivado en : BAÚL MUNDO por susodetoro

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/zjRD35sSjIU" width="425" height="350" wmode="transparent" /]
Ás veces un lembra cousas soltas, filmes esquecidos, lembrei un esquecido e inesquecíbel «Carne viva» («Prime cut»). Un filme terribel, emparentado coa singularísima «A noite do cazador», de Charles Laughton. E comprendín que esa narración eléctrica non é senón un conto infantil, Carapuchiña Vermella (Sissy Spacek). O inmenso Lee Marvin é o cazador que mata ao lobo. (A vida só se comprende a través dos contos. Cancións e contos).

Arquivado en : BAÚL MUNDO por susodetoro

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/qlplz4P_9Hk" width="425" height="350" wmode="transparent" /] Para quen non teña medo a pasar por leira. Para quen sexa quen a bailar nunha discoteca «anos oitenta» italiana. Marabillosa Giuni Russo (atención a eses chíos de fondo).

Arquivado en : BAÚL MUNDO por susodetoro

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/Rjn6vDbKbJs" width="425" height="350" wmode="transparent" /] O tango é unha convención artística, unha linguaxe que pide autoconfianza e certa coraxe para interpretalo. Trata de vidas tráxicas (nun mundo inxusto).Non é para xente irónica.
Aquí vai «Percal».

Arquivado en : BAÚL MUNDO por susodetoro

A Camilo Nogueira foille entregado o «Pedrón de Ouro» como recoñecemento á súa vida mesma, unha vida con sentido vivida ao arredor da Galiza. Non teño palabras para reivindicar ao Camilo. Alégrome de que se fagan, á fin, eses recoñecementos. A «laudatio» de Xusto Beramendi é xusta e precisa e non digo máis. (Está publicada nalgures?)
(E ao Fermín Bouzas quen paréceme recordar que nos apresentou ao Manuel Rivas e a min cada un seu libro hai un mundo de anos na Residencia de Estudiantes madrileña, parabéns polo «Pedrón de Honra», ese xesto de cariño que é ser premiado na túa terra cando ti te sintes lonxe e esquecido. )

Arquivado en : BAÚL MUNDO por susodetoro

Os artistas traballan polo recoñecemento e o recoñecemento é máis valioso cando ven desde alguén que por un motivo ou outro entende que é o teu inimigo ou adversario. A Luis María Ansón débolle dar as grazas polo recoñecemento. Ansón é valente e provocador frente ao sectarismo de calquera facción. (En «El Cultural», revista de El Mundo)