Encontré en la Red estos dos pedazos del texto inicial de “Home sen nome” (“Hombre sin nombre”, en Ed. Lumen y Círculo de Lectores), están editados en la revista “Madrygal” de la Universidad Complutense de Madrid.
No los incluí en el libro por algún motivo que ya no puedo recordar pero creo que ayudan a entender mejor al protagonista del libro, el Viejo.
195Madrygal, 2007, 10 195-196
(PARA A PARTE FINAL DO LIBRO)
– E se cadra podías ti escribir unha novela con
todo iso, todas esas calamidades e miserias que
che contei (ou que che contou, segundo o que fala
sexa o Vello ou Nano). Un libro cos mortos todos.
Como o libro dos mortos dos exipcios.
– Non teño interese en escribir novelas. As
novelas son todas de tese, contan unha historia
malamente e de modo aburrido porque os que de
verdade quere o autor é mostrarnos a súa visión
da vida, a súa opinión.
– Así que novelas, non. Ti de literatura, nada.
Quero dicir de escribir para publicar en libros.
– Non é iso. Eu gusto das historias, os escrito-
res debemos dar historias e nada máis, non debe-
mos ter complexo ante os filósofos. Unha historia
ten máis sentido, máis poder, que os discursos do
autor sobre isto ou sobre aquilo. Ou sexa, que
para min a historia de calquera persoa encerra
misterio.
– Iso é o que di sempre a xente, “coa miña vida
escribíase unha novela”. E non é certo, son vidas
sen valor. Os que teñen unha historia digna de ser
contada están mortos, os que están vivos é porque
non viviron de vez.
– E logo a vida de vostede cre que non da para
varias historias cheas de misterio.
– Amiña vida foi so unha historia. Non é
como agora que a xente cambia de traballo,
cambia de esposa, cambia de lugar… Eu aínda que
andei de aquí para alá vivín unha soa vida. Pero
non hai nada que contar, non foi vida tampouco.
Non houbo vida. Foron todo sombras.
(OUTRO ANACO)
– Todo iso da rebelión contra Deus e todo iso
parécemelle tan vello. Cousa doutro tempo. Eu qué
quere que lle diga. Está mal que o diga eu, que son
escritora, pero élle todo tan literario…Como se fose
unha ópera. Claro, o Don Giovanni.
– Non, xa, vexo que levas razón. Eu xa debía
estar morto hai tempo, son doutro tempo.
– É que esa maneira de vivir a relixión, de
vivir a vida toda. Desa forma tan tráxica, xa nin-
guén a vive así. Iso da para facer alta literatura,
ou deu, pero xa está fóra de época. Nin os cris-
tiáns crentes que van a misa os domingos viven
a vida así.
– Entón ti, que es escritora, qué literatura
escribes? Trapalladas? Aínda que un sexa ateo hai
que ter unha relixión. Aínda que non acredites en
que existe un deus hai que ter algunha relixión.
– Hai moita xente que cre vagamente…
– Ti, que es escritora, non podes dicir parvadas
así. Nin sequera se trata de crer. Eu acredito en
que estou contra Deus, son eu quen crea a Deus
para destruilo. E que me importa se o hai ou non
o hai? Se non o houbese teríao creado eu coa miña
enerxía. Son quen a crear a Deus. Porque son.
Non é acreditar, ter crenza ningunha. É ser. Ser
un. E para ser precisas unha vida tráxica, a vida
que só cha da a relixión.
– E os que non temos relixión logo?
– Sodes nada. Sen relixión sodes nada, non
sodes. Contra quen sodes? Contra ninguén. Contra
nada.
– As relixións son máis cousas que algo contra
o que rebelarse. Arelixión tamén pode ser un
modo de reencontrarse co mundo.
– Ai, ben sei do que me falas. Oín falar de
Heidegger, o filósofo. Cando estiven na Alemaña
non o coñecín. Eu estaba en Berlín. Pero, mira,
neniña, daquela ti tés algunha relixión? Bapti-
zaches á túa filla?
– Non bapticei. Inscribina no rexistro civil, e xa.
– E non ves que estás perdida? Non tés relixión
ningunha. E aínda que quixeras tela, facerte budis
Fragmentos inéditos de Home sen nome1
Suso DETORO
1 Presentamos dous borradores que, finalmente, non foron inseridos no texto final da recente novela Home sen nome(Xerais, 2006),
do recoñecido escritor Suso de Toro. Ambos os dous anacos son parte dunha conversa entre o Vello protagonista e un personaxe secun-
dario, Celia (que xa aparecera en Trece Badaladas). Como verá o lector na paréntese, por ser un borrador, o autor aínda non tiña deci-
dido se a primeira conversa era con Celia ou con Nano.
Madrygal, 2007, 10 195-196196
ta, non podes. Cada relixión é para cada raza, a
raza que a crea. E aínda que quixeras facerte dou-
tra relixión, cambiar de raza, a relixión non che
deixa. Cada un ten de rezarlle ao que é seu.
– Daquela, señor que tanto sabe, eu teño de ser
católica, non é?
– Cristiana. De preferencia, católica. É a dos
teus pais. E ademais o catolicismo ten todos os
ritos que ordenan e conducen a vida de un. Eu son
un católico, e xuro cada día pola mañá. E ti nin tés
a ninguén contra quen xurar. Nin tampouco tés un
camiño deses para religarte co mundo como dis.
Atúa vida non ten xeito, non ten forma. Que lite-
ratura has contar ti?
– Literatura para xente coma min.
– Nunca a traxedia.
– Se a vida ten de ser terribel para que os escri-
tores podamos escribir traxedia…Prefiro que non
o sexa.
– Se cadra levas razón. Pero entón, se queres
ter unha vida cómoda é mellor que non sexas
escritora. Busca outro traballo, cría a esa filla. E
non te atormentes.
– Eu non entendo a vida desa maneira, como
persoa. Mais, como escritora, vexo que hai vidas
terribeis, que a vida é terribel moitas veces. E iso
permíteme contar esas historias. Gustaría contar
a súa.
– Non.
– Cambiando os nomes…
– Non. Iso si que non. Tesmo de prometer, pro-
mete que non contarás isto. Non quero que se
poña por escrito. Quero que se desvaneza no ar
algún día, cando eu me desvaneza. Non quero que
dure máis.
– Vale, prométollo.
– E de que me val a min a túa promesa. Se non
tés nada polo que xurar.
– Xúrollo pola miña filla. Non debín dicir isto.
– Moi ben. Así que a túa filla é o teu deus. É o
que veneras. Moi ben. E que pasaría se a túa filla
adoecese, unha enfermidade incurábel? Leuce-
mia. Que farías ti?
– Buscaría axuda médica, toda a que puidese.
– Vale, e agora xa cha miraron ben e está des-
afiuzada, dinche que lle quedan dous días de vida.
Que fas?
– Non fago nada. Estar con ela. Qué cousas me
fai pensar tamén…É vostede máis retorcido que
un escritor.
– E non rezas? Non rezarías?
– Pode ser. Non sei.
– Vin morrer moitos homes, de moitas manei-
ras. Tíñaos case sempre diante miña cando mo-
rrían, de perto e ollando para min. Podería facer
un libro contando o que experimentei, as cousas
que aprendín. E tamén vin morrer nais e fillos. E
sei moi ben que, nesa situación, ti rezarías.
Rezarías a quen fose, a calquera. E ofrecerías
facer cousas a cambio. Ofreceriaste ti mesma.
– Seguramente. Ten razón.
– E non ves? Hai que ter alguén a quen rezar
cando chega esa hora. Hai un momento que a todos
vos chega no que esquecedes as parvadas que tedes
na cabeza e queredes pór os xoellos na terra e bai-
xar a cabeciña. Entón chorades e pedides xemendo.
Esa é a hora da verdade. Aí é que cando abrides os
ollos de vez. Coñézovos ben aos humanos.
– E logo vostede non é humano? Vostede
nunca rezou, nunca pregou, en tanta vida que leva
vivido?
– Nunca. Nunca. Ése son eu. Xa cho dixen. Eu
son o que nunca se dobrou. Para min non hai
absolución dos meus pecados. E non haberá
redención. Se me axoello ninguén me tenderá a
man paternal para axudarme a erguer. Se agora
caese ninguén me acollería nos seus brazos.
Agora, cando á fin marche, cando me liberes, nin-
guén agardará por min alá. Para min non haberá o
colo da Madonna da Pietá. Nin celestial morada.
– Pero é se non fose precisa a absolución de
pecado ningún para entrar nun ceo que non exis-
te? E se non existise o pecado?
– Pobriña. Mísera. Unha vida sen pecado é a
vida máis ruin e mísera. É unha vida sen salvación
tampouco. Non é unha vida, é unha condena.
Parece mentira que chegue o ceo até min a través
dunha forma tan mundana, tan profana.
Suso de Toro Fragmentos inéditos de Home sen nome
193-198 Narrativa.qxd 30/05/2007 10:10 PÆgina 196
Arquivado en : LIBROS: "SETE PALABRAS" (POR ARTE DE MAXIA)/"ANDAR TROPEZANDO" (libro electrónico) por susodetoro
