Suso DE Toro – blog?

As resistencias á Lei da Memoria Histórica á fin conseguiron o contrario: Asistimos ao rebentar do que estaba afogado: o xuízo político ao franquismo e o resgate dos restos e a dignidade das súas víctimas. No entanto, ademais da resistencia da dereita que representa o posfranquismo, aparecen as resistencias de intelectuais dunha xeración que fai patria da Transición e da etapa de González no Goberno.
Cando me publicaron «Home sen nome» paguei a factura de tocar o intocábel. Un artigo relacionado co libro, «Una ración de cebollas», deu pé dez días despois a un número de «Babelia» («Intelectuales tránsfugas». «La responsabilidad de los intelectuales») referido á nosa relación coa memoria histórica. Abríao un texto de Santos Juliá no que me arreaba unhas boas «indirectas»:
«Paradójicamente, ese empacho
de moralismo, esa proclividad a juzgar conductas políticas por intenciones morales, es la misma nube que nubla la vista a tanto aficionado a lanzarse sobre el pasado de nuestros fascistas, nacional-sindicalistas o católicos de camisa azul para exigirles que confiesen su culpa, como ha ocurrido ahora, a propósito de Günter Grass, conciencia moral edificada sobre la represión de un recuerdo. Buscan culpables en lugar de intentar conocer y explicar biografías en las que hubo de todo(…)»
Realmente diso trata o debate tal como está planteado hoxe en relación co pasado: un debate moral. Non é raro que os gardas da «verdadeira interpretación autorizada do franquismo e a Transición» sigan a manter esas reticencias e resistencias.
Non sei como sería lido tres anos despois, «Home sen nome» en castelán.

Arquivado en : FIN DE PARTIDA por susodetoro