MILITANCIA ANTIFRANQUISTA Y MUÑOZ MOLINA
-No libro ten unha referencia ao tempo da clandestinidade no final do franquismo, na que cristalizaría o mellor daquela mocidade súa.
-Síntome un supervivente dentro dunha xeración fusilada. O compromiso daquel momento era moi radical e está aínda sen contar porque se precisa tempo para contalo. Houbo xente da nosa xeración que, por non participaren na clandestinidade, para xustificar a súa posición, cousa que ninguén ten por que facer, desacreditou o antifranquismo todo e a loita clandestina, como se fose cousa de “fillos de papá e progres”. Non foi así. Tomáronse decisións profundamente morais que implicaban a vida enteira. O día que fusilaron aos cinco do 27 de setembro de 1975, abrín ás 7 da mañá o bar dos meus pais. Lembro o silencio que había e como un cliente meu, fascista, sinaloume co dedo espetándome “aos comunistas había que fusilarvos a todos”. E sempre me sentín fusilado, porque foron uns e podíamos ser nós. Se Franco tarda tres meses máis en morrer…. Non todo se pode contar, porque a clandestinidade baseábase no delito, e non fixemos máis porque non cadrou. Teño claro que ía haber máis sangue porque aqueles anos eran sinistros. Fomos unha xeración disposta a todo e houbo unha intensidade existencial, a vida ou morte, que nunca máis volvemos a vivir. Vivimos a mocidade nunhas circunstancias de gran dramatismo e de dilemas. Nunca volveremos ter unha mirada inxenua sobre a realidade, e hoxe penso que só se pode afrontar a realidade, desde a utopía da democracia.»
El sábado leí en El País, suplemento «Babelia», un texto de Antonio Muñoz Molina, «Larga vida al presidente Mao», de allí entresaco esto:
«Mientras lo más pijo del mundo universitario de Occidente se afiliaba a la moda prochina, en el mundo real millones de vidas eran arruinadas, se demolían tesoros del pasado y se quemaban bibliotecas, se escarnecía y se torturaba y se asesinaba a quienes no eran del agrado de los guardias rojos, todo ello en virtud de un mandamiento nihilista del viejo dictador, al que habían enloquecido demasiados años de poder absoluto hasta un extremo que poco a poco se ha ido filtrando a los relatos de los historiadores.»
Prefiero no hacer comentarios sobre los motivos de esa manía de Muñoz Molina, pero yo, que fui «chino», nunca me sentí «pijo». Defendimos ideas tremendamente equivocadas pero formar parte de las organizaciones clandestinas, con sus errores, era el único modo que teníamos de combatir el franquismo. No era obligatorio comprometerse en la militancia antifranquista, tampoco me parece correcto ensuciar ahora a aquellos militantes. En todo caso Muñoz Molina carece de autoridad moral para hacerlo, que se mire en el espejo antes. Que ya está bien de tanta tontería.
Arquivado en : BAÚL MUNDO por susodetoro