“HISPÁNICA” en Ivrea
De volta dunha Italia confusa, Berlusconi coa súa omnipresenza tapa a realidade dun país confuso ante si propio.
E na Ivrea, perto de Torino, saudei antigos amigos como o Ignacio Martínez de Pisón, un maño barcelonés, e fixen novos amigos, sempre me sorprende a marabilla que é facer amigos nestas alturas da vida: o Paolo Collo e o Glauco Felici, un escritor, Bruno Arpaia, e un libreiro que gosta da literatura, o Italo Cossavella, que abriu a súa librería, “Cossavella”, para nós. Nunca pensara que visitar unha librería cerrada ao público nunha tarde de domingo, doménica!, podía ser un agasallo. Os libros alí descansan cos ollos pechos e alentan plácidamente.
E recobrei a confianza no meu romance, que alí se chama “Uomo senza nome”. Mesmo recobrei un chisco de confianza no poder da literatura e da letra escrita. “Home sen nome” foi incómoda na Galiza, a comunidade de lectores en galego síntese víctima (“a nosa lingua perseguida, etc”) e gosta de identificarse coas víctimas mártires, o meu romance é incómodo de máis, o punto de visa do verdugo é desconcertante, desconcertou. E na España castigáronme por ser amigo de Zapatero, nunca me arrepentirei diso, nin me arrepentirei da amizade a un amigo nin da estima e o recoñecemento político a un dirixente digno e inxustamente atacado. Tamén me castigaron por ser o libro incómodo, tamén plantea un tabú: quen eran os nosos mestres? Chamáronme “inquisidor”, os inquisidores.
Arquivado en : LIBROS "SETE PALABRAS" ("por arte de maxia") por susodetoro